νομίζω ότι κάποια στιγμή θα σπάσει η κλωστή που κρατά όρθιο τον παρθενώνα
και θα καταρρεύσει
και ξαφνικά σύγχηση θα πλημμυρίσει τη σταδίου σα βαβέλ.
οι σχέσεις μας,
τα βήματα μας στα βρώμικα στενά πεζοδρόμια της πατησίων
κινούνται με κλωστές,
που σπάνε ξαφνικά
και μεις κοιταζόμαστε ανήμποροι
μαριονέτες του χρόνου
και της φθοράς.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
μαριονέτες χωρίς κλωστές μαριονέτες αληθινές.
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλησπέρα σου! :)