η μοναξιά με σαπίζει όλο και πιο πολύ
τόσο που δεν νιώθω πια τα νεύρα μου
και ζω μιαν καθημερινή μακαριότητα
μιας εικονικής ευτυχίας
μιας νιρβάνας αποτυχημένης
μιας στωικότητας παρωχημένης
ποιός έβαλε σε τάξη τόσο προσεκτικά
τις φωνές μέσα μου ώστε να μην ακούγονται πια?
ποιός πότισε με δάκρυ λησμονιάς τα δέντρα της λήθης?
ποιός φίμωσε το μωρό που χρόνια κλαίει?
και γιατί να κλάψεις για κάτι που δεν έχεις πια?
γιατί να πάψεις να σιωπάς για κάτι που δεν σου μιλά?
γιατί να θέλεις ένα κορμί ν'ακούσεις, αφού πιά δεν αφουγκράζεσαι?
το κάθε κύτταρο εξουθενωμένο
το κάθε μόριο κομματιασμένο
το κάθε χαμόγελο πικρό
το κάθε χάδι μισό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου